Oezbekistan: op zoek naar een gelijkende foto

Poiskoviki. Je vindt ze in heel de voormalige Sovjet-Unie. Zoekers. Meestal houden ze zich als een soort padvinders in bossen en velden bezig met het zoeken naar de stoffelijke resten van achtergebleven soldaten. Want daar liggen nog tienduizenden in de strijd met nazi-Duitsland gesneuvelde soldaten in een nooit gevonden veldgraf. Ze houden zich bezig met de identificatie van soldaten, met het registreren van hun personalia in gedenkboeken of databases en met het informeren van familieleden van vermisten.

Eén van die vrijwilligers die zich hiermee al vele jaren belangeloos bezighoudt, is Tatjana uit Tasjkent. Met niet aflatend enthousiasme verzamelt ze gegevens over soldaten uit Oezbekistan. Natuurlijk hebben we al meermaals haar hulp gevraagd bij het zoeken naar en analyseren van gegevens.

Deze week hebben we haar natuurlijk opgezocht. Ik vertelde haar over de hoop dat de families van de Oezbeekse soldaten – als we hen ooit vinden – over een foto beschikken, zodat we die kunnen vergelijken met de foto en de tekeningen die in Kamp Amersfoort zijn gemaakt. Ze vertelde me over een krijgsgevangene van wie ze een Personalkarte mét foto had gevonden. En over de familie die over een foto bleek te beschikken. Dezelfde amandelvormige ogen, dezelfde rechthoekige mond, dezelfde schuine wenkbrauwen. Alleen op de foto als krijgsgevangene had de soldaat een mager gezicht.

Laten we hopen dat wij ooit ook zo gelukkig zijn, want veel andere methodes om de 101 te identificeren zijn er niet.