Deel 15: Natalia (54) en Bert (69) Demers

Foto Remco Reiding; tekst Jeroen Hendriks

Natalia is geboren in Leningrad (Rusland) en was hoofd inkoop, nu doet zij vrijwilligerswerk. Haar echtgenoot Bert is Nederlander, maar woonde negen jaar in Rusland. Hij is gepensioneerd en doet ook veel vrijwilligerswerk. Samen hebben zij een graf geadopteerd sinds mei 2015.

Hoe zijn jullie bij het ereveld betrokken geraakt?

,,Nadat we in 2003 vanuit Rusland in Nederland zijn komen wonen, heeft Natalia informatie over het – toen nog – Russisch Ereveld op internet gevonden. Samen met de kinderen, destijds 4 en 7, die beiden in Rusland zijn geboren, zijn we voor het eerst op 9 mei daar naartoe gegaan (9 mei wordt in Rusland gevierd als Overwinningsdag).

We kwamen op het Ereveld na schooltijd, dus de jaarlijkse ceremonie was al afgelopen. We waren helemaal alleen. Het was ontroerend om alle grafstenen met de namen van de soldaten in het Cyrillisch zo ver van thuis te zien. Onze dochter liep langs de rijen en las de namen op de grafstenen (Ivan, Nikolaj, Andrej, Aleksej).”

Een emotioneel moment?

,,We kregen tranen in de ogen, toen we de namen van deze soldaten hoorden klinken op dit verlaten ereveld, en konden toen de kinderen nog helemaal niks vertellen over hoe deze soldaten in Nederland waren gekomen. Want ook wij wisten nog niets van de achtergrond. Het was wel mooi alle bloemen en kransen te zien, het gaf een goed gevoel dat de graven niet vergeten en goed verzorgd waren.

Bij toeval zag Natalia daarna een advertentie, waarin een vrijwilliger werd gevraagd voor het Russisch Ereveld om een journalist met de naam Reiding te steunen. De verbazing, waardering en respect voor zijn werk maakte de beslissing heel makkelijk; we wilden graag betrokken zijn. Het maakte niet uit wat we moesten doen: bloemen bij de graven plaatsen, vertalingen, met de nabestaanden door Nederland rijden…”

En van het een kwam een het ander?

,,Precies. In 2015 hebben we het graf van Aleksej Tsoepka geadopteerd. Aleksej is één van vele soldaten waarvan de familie waarschijnlijk nooit zal worden opgespoord en waarvan nooit een familielid aan zijn graf zal staan. Er zijn zo veel vragen. Mogelijk is zijn naam niet goed gespeld? Heeft hij familie gehad? Hebben ze de oorlog overleefd? Hoe was hun leven, nadat ze een klein papiertje van de overheid hadden gekregen dat hun vader vermist was? We zullen dat nooit weten. Maar hij mag niet vergeten worden, en we geven hem toch een beetje een ‘familie’ hier in Nederland.”

Voor Natalia is het ereveld als geboren Russische extra bijzonder.

,,Het geeft mij zo’n warm gevoel om te zien hoeveel mensen bezig zijn met ‘onze soldaten’. Ik ben alle mensen die naast hun werk nog vertalingen voor de Stichting doen, de site in orde houden, het grafbezoek organiseren, hun huizen openstellen voor de nabestaanden, met de administratie helpen, foto’s en filmpjes maken, bloemen op de graven leggen, kaarsen branden, en ook de Stichting financieel ondersteunen ontzettend dankbaar.

Zo worden ook ‘onze soldaten’ nooit vergeten. We vinden het een eer om een deel te mogen zijn van zoiets groots.

Спасибо!”

Nieuws

Lees alles >>