Joelia buigt voorover en draait de vaas nog een paar keer extra stevig in de aarde van het Sovjet Ereveld. ,,Kan ik zo niets kapotmaken?”
Ze is helemaal vanuit Rusland naar Leusden overgekomen en ze wil hier vooral niets fout doen. Temeer daar Joelia, 85 jaar nadat haar overgrootvader naar het front vertrok, eindelijk namens de hele familie bloemen kan plaatsen bij zijn graf.
Een lang, lang gekoesterde droom komt bij de grafsteen van Vasili Iljitsj Kolomiëts in vervulling. Negen rode rozen plaatst Joelia in de vaas die inmiddels muurvast in de aarde zit. Negen, omdat op 9 mei de overwinning op nazi-Duitsland in de Tweede Wereldoorlog wordt gevierd. ,,Is dat oké? Heb ik daar goed aan gedaan of…?”
Heel voorzichtig wrijft Joelia een beetje aarde rond de grafsteen bij elkaar, om mee te nemen naar het boerendorp Strygoeny en uit te strooien bij het graf van de vrouw van de soldaat. Haar 5-jarige zoon Mark, de achterachterkleinzoon van de soldaat die in het zand rond de graven eerder een zandbak ontwaarde, mag helpen het doosje te vullen.
,,Mijn opa, de zoon van de soldaat, heeft mij vroeger vaak verteld over de verschrikkingen van het fascisme. Als gelovige denk ik dat de ziel van mijn overgrootvader nog leeft. Zijn geweldige inspanningen mogen nooit vergeten worden.”
Julia slikt en is even stil. ,,Hij heeft mij daarmee het leven gegeven.
En ook mijn zoon was er zonder hem niet geweest.”
Samen met de Nederlandse journalist die hen in 2008 opspoorde, bezoekt ze nu het Ereveld. Die journalist is nu directeur van Stichting Sovjet Ereveld en de Sovjet Ereveld Experience.
,,Dit is echt heel erg bijzonder”, zei Joelia. ,,Al vele jaren wilde de familie zijn graf bezoeken. Na al die jaren is het mij, zijn achterkleindochter, dan eindelijk gelukt om hem te bezoeken. Namens zijn hele familie. Met zijn achterachterkleinzoon. Ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven.”
Het verhaal van Vasili en de herinneringen van zijn zoon en dochter lees je hier.
