Theo is projectmanager in de rioleringstechniek. De Amersfoorter is vrijwilliger bij het Ereveld en sinds twee jaar adoptant van een graf. Theo heeft ook een bijzonder aandenken aan het Ereveld.

Waarom heb je een graf geadopteerd?

,,Ik ben al sinds mijn vijftiende geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog. In mijn jonge jaren kwam er thuis een boek van Lecturama en dat was ‘De geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in kleur’. Ik ben begonnen in dat boek en het heeft me nooit meer losgelaten.”

Dat mag je wel zeggen, met een heus eigen museumpje?

,,Klopt. Het museum is begonnen met een oude krant uit 1939. En vanaf dat moment spreek je mensen aan en vertel je over je hobby en dan hebben heel veel mensen nog wel iets liggen van opa of oma, zodoende is het in de loop der jaren een redelijke verzameling geworden.”

Verzamel je alleen of ga je ook op pad naar plekken van toen?

,, Op mijn 50ste verjaardag kreeg ik een vijfdaagse reis naar Krakau en Auschwitz cadeau van mijn vrouw en dochter. Op mijn bucket list staat dat ik alle voormalige kampen wil bezoeken, maar in Auschwitz ben ik inmiddels drie keer geweest. Komende zomer gaan we naar Dachau.”

Hoe ben je bij het Ereveld betrokken geraakt?

,,Drie jaar geleden hebben mijn vrouw, dochter en ik ons aangemeld om bloemen te leggen op het Ereveld. Zo kwamen wij met Remco in contact. Bij mijn daaropvolgende verjaardag heb ik gevraagd een graf te mogen adopteren als blijvend verjaardagscadeau.”

Een mooie verbinding van levensgebeurtenissen. Welk graf heb je geadopteerd?

,,Ik heb het graf toegewezen gekregen van Anatoli Ovoelov. Hij is geboren op 03-07-1916 en gestorven op 07-05-1945. Er is verder nog weinig over hem bekend. Als eerbetoon aan Anatoli heb ik zijn geboorte- en sterfdatum op mijn rug laten tatoeëren.”

Dat zullen niet veel mensen je kunnen nazeggen. Het zit echt diep dus?

,,Ja. Wat mij het meest raakt, is dat deze jongens vergeten dreigen te worden. Ze zijn gesneuveld- gedumpt-herbegraven-opgegraven en weer begraven. In mijn beleving is er altijd iemand die je mist, zodoende ben ik erg betrokken bij mijn strijder en bij Stichting Sovjet Ereveld. Mijn wekelijkse bezoek aan het Ereveld geeft mij een soort van rust in mijn hoofd.”

Tekst: Jeroen Hendriks
Fotografie: Jos Vink/Stichting Sovjet Ereveld

In deze rubriek komen donateurs van Stichting Sovjet Ereveld aan het woord. Zij spreken op persoonlijke titel, niet namens Stichting Sovjet Ereveld. De Stichting is een apolitieke, onafhankelijke organisatie.