Onlangs waren we in Georgië voor de introductiefilm en de VR-film voor ons museum. Een kijkje achter de schermen.
Deel 1: Veel Snickers en een vermiste geit.
Tekst: Remco Reiding
Als de filmploeg in een oude boerderij net het decor heeft ingericht en alle apparatuur heeft uitgeladen, komt over het grindpad een norse man aanlopen. Ik vrees na jaren als correspondent in de voormalige Sovjet-Unie het ergste.
,,Wat zijn jullie hier aan het doen? Hebben jullie wel toestemming? Laat je papieren eens zien?”, hoor ik een stemmetje in mijn hoofd opdreunen.
Daar gaan onze opnamen, denk ik, na een jaar voorbereiden en een dag vliegen. Maar wat blijkt de man nors in het Georgisch te vragen? ,,Hebben jullie mijn geit gezien? Ik ben mijn geit kwijt.”
We glimlachen en gaan vrolijker door met de voorbereidingen op de eerste filmdag. Acteurs en figuranten worden gekleed en geschminkt, vuilnis op het filmterrein wordt opgeruimd en de cateraar legt tassen vol Snickers en bananen naast waterkokers en instant koffie.
Dan begint voor sommigen eindelijk het regie-, camera- en geluidswerk. De meeste anderen roken buiten beeld een sigaret, liggen op een laagje stro tussen de fruitbomen of knopen met elkaar een gesprekje aan. Want acteren is vooral heel veel wachten.
Hoofdrolspeler Matej (8) vermaakt zich intussen buiten het zicht van alle volwassenen door met een stok gele bladeren van een boom te slaan. Twee andere jonge acteurs stoeien lachend met elkaar.
Totdat het sein ,,ready for recording” luid en duidelijk klinkt en iedereen zijn positie weer inneemt.
De Snickers blijven op tafel achter. De geit is nog steeds niet gevonden.
Lees hier deel 2, deel 3, deel 4 en deel 5 van de serie over onze reis naar Georgië.
