Tekst: Nynke Geertsma / foto: Nynke Geertsma

“Als je het verleden niet kent, kun je het heden niet begrijpen en de toekomst niet vormgeven”

Verschillende mensen hebben een steentje bijgedragen aan de realisatie van het nieuwe museum Sovjet Ereveld Experience. Als ‘Steendrager’ neem je voor 100 euro een oude grafsteen van het Sovjet Ereveld af. Deze steen maakt deel uit van een kunstwerk voor de opvang van hemelwater bij het museum. Wie zijn deze Steendragers en waarom dragen ze een steentje bij?

In deze aflevering in de reeks ´Wie zijn onze Steendragers´ portretteren we Hans Sybrandy. Zo´n 78 jaar geleden geboren in Naaldwijk, maar inmiddels woont Hans alweer ruim 50 jaar in Leusden. “In 1974 begon ik als docent wiskunde op de mavo Leusderweg. Daarna heb ik in diverse functies op verschillende scholen gewerkt, onder andere op de leao Rolandus en het Corderius College. De laatste jaren tot aan mijn pensioen was ik bestuurder bij de Meerwegen Scholengroep. Mijn leven lang heb ik het heel plezierig gevonden om naast mijn werk ook vrijwilligersactiviteiten te verrichten. Heel traditioneel waren dat altijd functies op het terrein van kerk, school en maatschappij. Zo was ik actief in onder meer de Raad van Kerken Leusden, het Zincafé en een Mantelzorgproject.”

Wanneer bent u Steendrager geworden en waarom?

“In november 2023 werd ik Steendrager. De directe aanleiding was het nieuws dat de stichting Sovjet Ereveld een eigen museum ging realiseren. De activiteiten van deze stichting trokken al eerder mijn belangstelling. Zo’n tien jaar geleden las ik het boek ‘Kind van het Ereveld’ van Remco Reiding, naar aanleiding van een lezing die hij toen hield in Leusden. Omdat hij ook een oud-leerling van me is, maakte het extra indruk. Zijn persoonlijke verhaal over de zoektocht naar de nabestaanden is zeer bijzonder en verdient heel veel respect. De energie en vasthoudendheid waarmee Remco en zijn team zoeken naar de identiteit van de Russische oorlogsslachtoffers is indrukwekkend. Toen hij opriep om Steendrager te worden, heb ik geen moment geaarzeld.”

Bijzondere herdenking op 9 april

“De verhalen en emoties van de nabestaanden die eindelijk weten waar hun geliefden begraven zijn, dat ontroert me iedere keer weer. Afgelopen jaar ben ik voor het eerst op 9 april bij de herdenking van de fusillade van de 77 Russische krijgsgevangenen geweest. Om 06.30 uur zag ik hoe 77 kaarsjes werden aangestoken voor de op dat tijdstip in 1941 in alle vroegte 77 doodgeschoten soldaten. Daar zo te staan bij monument Koedriest, het langzaam om je heen lichter zien worden en dan ook nog eens zoveel jongeren met lichtjes erbij; dat vond ik een enorm indrukwekkende ervaring.”

Wat vindt u van het Ereveld en het museum?

“Naar aanleiding van de vraag voor dit interview ben ik op een rustige decembermiddag nog eens naar het Ereveld gegaan. Als je daar, achter het monument op het bankje zit in die doodse stilte en uitkijkt over al die keurig gerangschikte stenen, met hier en daar en kaars of een bosje bloemen, besef je eens te meer wat een levenswerk hier verricht is en nog verricht wordt. En dat allemaal in de zoektocht naar de identiteit van de 865 oorlogsslachtoffers uit de voormalige Sovjet-Unie. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in geschiedenis, er is zo veel interessante literatuur over allerlei historische gebeurtenissen in de wereld. Dat we hier naast de deur zo’n bijzonder stukje geschiedenis in ere houden, zeker ook met het nieuwe museum, daar ben ik als inwoner van Leusden trots op.”