Tekst: Nynke Geertsma / foto: Nynke Geertsma

“Er zijn veel goede mensen op deze wereld”

Verschillende mensen hebben een steentje bijgedragen aan de realisatie van het nieuwe museum Sovjet Ereveld Experience. Als ‘Steendrager’ neem je voor 100 euro een oude grafsteen van het Sovjet Ereveld af. Deze steen maakt deel uit van een kunstwerk voor de opvang van hemelwater bij het museum. Wie zijn deze Steendragers en waarom dragen ze een steentje bij?

We interviewden onlangs Ger Kaldenberg, 68 jaar en woonachtig in Leusden. Geboren en getogen in Nijmegen, met ouders en grootouders die daar de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt. “Ik werk als bedrijfsarts, opleider en auditor. Daarnaast ben ik lange tijd als vrijwillig sportarts en bondsarts verbonden geweest aan het KNKV, het Koninklijk Nederlands Korfbalverbond. Via korfbalvereniging Antilopen heb ik Remco Reiding ooit nog mogen trainen. Ik vind het mooi wat hij hier allemaal heeft gerealiseerd met het Sovjet Ereveld en het nieuwe museum. Naast mijn hobby’s lezen en wandelen vond ik dat er nog wel iets bij kon en nu werk ik inmiddels als gastheer in het museum.”

Steendrager vanaf het begin

“Tijdens de eerste dag dat je Steendrager kon worden, heb ik mij gelijk gemeld. Ik geloof dat dat werd aangekondigd tijdens een adoptantendag een jaar geleden. Welk steennummer ik heb toegewezen gekregen weet ik niet, maar dat maakt me ook niet zo veel uit. Het verhaal achter de stenen vind ik mooi. De combinatie van het Ereveld en haar graven, het uit de vergetelheid halen en de inzet en inspiratie hierin van allen en met name Remco, maken vele kleine verhalen tot één groot en indrukwekkend verhaal. En tegelijkertijd valt er nog steeds meer te vertellen en te onderzoeken. Het feit dat hier nog steeds zo veel energie en tijd in wordt gestoken, bewijst voor mij ook dat er veel goede mensen zijn op deze wereld.”

Hartverscheurende herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog

“Mijn oma van moederszijde had altijd een foto van mijn overleden oom van 11 jaar op de schoonsteenmantel staan, oom Stefan. Hij mocht tijdens de oorlog eindelijk eens met de tram naar school, maar de tram werd getroffen tijdens het bombardement van Nijmegen. Altijd stond daar zijn foto. Het verhaal kreeg ik slechts eenmaal kort toegelicht door mijn moeder; oma droeg haar lot. Ze heeft dagen gezocht naar Stefan. Mijn grootvader heeft geholpen als vrijwilliger de branden in Nijmegen te blussen. Hij kreeg een medaille die hij aan me heeft laten zien. Mijn opa overleed helaas toen ik 7 jaar was. Mijn oma overleed in 1980; al roepend om Stefan… Tijdens het leegruimen van haar huisje na haar overlijden vonden mijn oom en tantes een apart koffertje met daarin het bebloede en verscheurde colbertje van Stefan. Zij wisten niet dat mijn oma dit bewaard had. Een hartverscheurende herinnering aan een vreselijke tijd. Van vaderszijde in de Tweede Wereldoorlog zijn er ook verhalen, maar het verlies van een dierbare, een van mijn oma’s eigen kinderen die ze nooit meer heeft mogen zien omdat het te erg was, heeft bij mij vooral veel indruk gemaakt. Vele jaren later was het verdriet er nog. In alle stilte; mijn oma wilde er niemand mee lastigvallen.

Gelukkig is mijn oom geïdentificeerd. Ik steun van harte de activiteiten van het Ereveld en het museum, in de hoop dat er nog veel meer onbekende soldaten van het Ereveld een naam krijgen. En dat hun familie bericht krijgt dat ze in het fraaie Leusden toch een mooie laatste rustplaats hebben gekregen, waar ze erkend en bekend zijn geworden.”