De emeritus predikant en zijn vrouw hebben een lange band met het Sovjet Ereveld. ,,Wij zijn kinderen uit de oorlog en de belangstelling is ons door ouders en school bijgebracht. In de jaren dat wij in Duitsland woonden, bezochten wij ook altijd de herdenking van gesneuvelde Nederlandse soldaten die op het ereveld in Düsseldorf liggen begraven’’, aldus Prinsen.

,,Terug in Nederland lazen wij geregeld in de Amersfoortse Courant over ene Remco Reiding die op zoek was naar nabestaanden van gesneuvelde Sovjet-militairen. Na een lezing van hem te hebben gehoord hebben wij ons aangemeld als gastgezin voor de opvang van nabestaanden. Zo kwam Lidia bij ons terecht.’’

Wat volgde in 2010 was een emotionele hereniging van Lidia die haar vader op 4-jarige leeftijd had zien vertrekken en na 68 jaar zijn naam terug zag op de steen bij een goed verzorgd graf. Ina Prinsen vertelt hoe er een kleine ceremonie is gehouden bij het graf met Russische worst, chocolade en wodka. En hoe er enkele gebeden bij het graf van vader Tichon zijn uitgesproken.

,,Lidia zei: ‘Nu kan ik rustig sterven. Mijn moeder heeft haar hele leven gehuild om haar man die heel lang vermist was gebleven’. Hun verdriet heeft nu een plek gekregen’’, vertelt Prinsen. ,,Dit was een van de ontdekkingen die maken dat het opsporen van nabestaanden loont.’’

Het echtpaar besloot het graf van Lidia’s vader Tichon te adopteren. ,,Wij gaan ieder jaar bij het graf op de foto voor Lidia, zodat ze weet dat het niet eenmalig was, maar dat er extra voor haar vaders graf wordt gezorgd’’, besluit Ina Prinsen.

Tekst: Jeroen Hendriks

In deze rubriek komen donateurs van Stichting Sovjet Ereveld aan het woord. Zij spreken op persoonlijke titel, niet namens Stichting Sovjet Ereveld. De Stichting is een apolitieke, onafhankelijke organisatie.